2 december 2009
Assault on Caramulo 2009, de overwinning!
Nog een rit voor mountainbiken , plus een duik! Na een drukke nacht waarin de slaap pas laat te verschijnen als gevolg van de opwinding van de volgende dag lijkt het erop dat rinkelde de wekker iets eerder dan werd verondersteld. Maar er waren uren van het dragen hetzelfde uniform en ga meteen naar het hoofdkwartier van Vila Nova de Monsarros voor Assault on Caramulo 2009.
Het grootste deel van de soldaten was al op zijn plaats en de fiets is klaar om te beginnen. De aanval begon met een korte briefing, gevolgd door een commandant Spark afdaling naar de koffie. De dag was regenachtig. Toch zijn zeven in de ochtend, had gehoopt dat met de zonsopgang de regen was verdwenen. De waarheid is dat de zon ook niet gezien de hele dag.
De troepen volgden optimistisch, zelfverzekerd en goed tempo om de vijand te ontmoeten. Al snel begon de eerste klim. Eerste en enige: 30kms om te gaan. Zoals we vorderden in het veld het gevoel dat mijn voorbereiding was tegen de kou om effectief te zijn. Tot ik begon te gaan door de plassen en de regen om de waterdichte Lidl voorbij Ik leende dat heeft niets van waterdicht! Ze begonnen de eerste technische problemen: zadel los en gebroken kettingen. Ik heb ook last van dit kwaad keten wedstrijden. Gelukkig, het was de link die sprong en slaagde erin om de stukken opnieuw verbinding kracht te vinden. Vanaf hier had ik geen problemen met de stroom. Alle afval dat werd opgebouwd in de link. Het was niet het waard om olie op de kettingen. De modder en de regen snel geëlimineerd. Het was de vijand te komen tot onze ontmoeting. Een ding is zeker. De animatie zou nog steeds niet dus we zouden worden verslagen.
Op de voet gevolgd door drie tanks (lees Jeeps) troepen klom en klom. De muren begonnen uit te komen dat sommige (zoals ik) die met hun naar voren gemonteerd en te voet geleid. De hogere minder bomen wat de oorzaken van de animo starten met het wijzigen van de figuur. Doorweekt Kleding, meer muren te doen, vervelende motregen, wind duwt de regen tegen het lichaam, dichte mist. De vijand was overal. In feite is het detail van de dichte mist was interessant. Aangekomen in de wind naar voren en naar achteren en zag niemand. Alleen wit. Ik vroeg me af of hij zou zijn op de juiste plaats. Er waren veel momenten dat ik wachtte tot je een silhouet in de mist. Ik durfde niet op te nemen camera's of mobiele telefoon of iets dergelijks. Een enkele foto zou worden genomen als het ging om Caramulinho.
Tot slot de laatste horde voor de schuilplaats, een stijging van puin over de meter, tot die naam waardig voor de plaats van Malhapão Angle. Again de optie demonteren moest worden gekozen. De valleien onder of teken. Alleen een enorme kloof wit. Een beetje langer en ik kon de laatste bocht voor de taverne van de heer Cardoso en beloofde open haard te zien. Het was met deze dat ik de meeste tijd besteed. Niet aan gedacht eten, alleen maar om warme en droge kleren. De soldaten die vertrokken andere punten kwamen en gingen. Velen hadden al op weg, maar de koffie was te klein voor vele rijders op zoek naar onderdak. Maar ik dacht dat de laatste aanval. Heb de moed voor de laatste drie kilometer. Veel waren er. Maar ik niet. Ik keek uit het raam nog een laatste keer om de tijd te beoordelen, veranderde ik mijn sokken, handschoenen en glipte naar buiten in de regen en kou. Deze laatste paar mijlen werden gedaan ten koste van het huilen van de wind gemengd met regen in de helm. Eindelijk een overwinning! Caramulinho was in de 1000-tal meter.
Nu was het naar beneden. Iets dat me bang. Niet door afdalingen, maar dat zou verkouden. De klim is altijd warm. Bovendien was het wachten op metgezellen in de strijd. Verzamelden de troepen was weer dalen de remmen tot Malhapão. Hier koeling een beetje meer te wachten op de oplossing van een probleem op de fiets van een soldaat. En dan naar beneden! Deze eerste afdalingen is een probleem voor mij. Zijn precies waar ze heen gingen en kreeg een beetje angst voor de banken, dus ik pak een veel remmen. Het blijkt dat de Formule tabletten zijn uitstekend bij droog weer, maar een schande met regen en modder, een detail dat had moeten worden gedacht bij de voorbereidingen. Gesmolten terug krijgen van een pad om de metalen te vangen op de schijf. Aan de voorzijde Jagwire pads hebben een beetje moeilijker. Ook de veersteun pad wreef op de schijf, die een geluid maakte! Dit gebrek aan remvermogen verdiend me een paar littekens en andere situaties kon niet genieten van de afdalingen zoals het hoort. Maar met zoveel regen en zand in de ogen niet zien, dat ook de beste route. Het was een beetje geluk en de 160mm van de schorsing dat ik moet laden om te gaan met de rest. Spreken van zand in je ogen, net vanochtend vertrokken een korrel zand, dat gaf me zoveel pijn! Dus voor mij de afdaling had twee regels: niet meer te trappen, ook al tevergeefs niet, om af te koelen en gebruik de remmen zeer bewust te sparen.
Op veel troepen besloten de verharde weg te nemen. Het werd laat, was alles doorweekt en koud. Uiteindelijk heb ik naar beneden een beetje, misschien door een slechte voeding, rijden alleen in een staartje van het bataljon. Met dank aan Joel dat op een bepaald punt met mij en "granaatscherven" dat was onze gids voor het warme bad naar Vila Nova de Monsarros bood ons.
Basis van Caramulinho
Ondanks het feit dat won de Caramulo apparatuur veel fouten gemaakt. Vooral dit avontuur diende om beter voor te bereiden voor het komende jaar onder het niveau van de waterdichte kleding.
Een woord van dank aan het personeel van Vila Nova de Monsarros de manier waarop ze ontvangen en brengen de vreugde rit. Interessant is dat een van de eerste avonturen heb ik deze blog was precies de meest Crazy Night , een andere versie van dit avontuur.
Tot volgend jaar!
Oh, was de sneeuw niet komen, helaas.
Gerelateerde artikelen:
